• Blog Stats

    • 147,309 Visitors
  • Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

    Join 1,076 other followers

  • Google Translator

    http://www.google.com/ig/adde?moduleurl=translatemypage.xml&source=imag

  • FaceBook

  • Islamic Terror Attacks

  • Meta

  • iPaper Embed

  • Calendar

    August 2017
    M T W T F S S
    « Jul    
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Authors Of Blog

  • Monthly Archives

Arya-And-Castes In Hindu Sanatan Dharma.


Arya means a noble person/ gentleman.
 If in behavior, speech, actions, one adheres to principles of vedas – is
civilized, affectionate to fellow people, not tempted to commit sins,
hygienic, promotes and propagates truth, etc – he or she is an Arya. Again
it is not a binary logic, but a continuous function.

2. English is a poor approximate of vedic language. But Brahmin, Kshatriya,
Vaishya, Shudra are names of varnas or classifications based on profession.
They have nothing to do with birth. Shudra is someone who could not get
 adequetly educated and hence incompetent to be in any of these professions.

People in knowledge based matters are Brahmins, those in state/defence level
 matters are Kshatriyas, those in financial/ economic jobs are Vaishyas and
 rest are Shudras.

3. These Varnas are nothing to do with presently used custom of surnames. In
 fact if you read Ramayan or Mahabharat or other texts of those times, you do
not find this tradition of First Name-Middle Name-Surname as nomenclature of
people.

I would refute the basis of argument that Arya word denotes parentage
in any manner.

1. Of course, family and parentage do have their role in determining
 sanskaars of a person. But that does not mean that someone from unidentified
parentage cannot be Arya. This imaginary casteism is one of the biggest
 reasons for our decadence. We foolishly expurged a large majority of our
 fellow brothers and sisters as Shudras and Achhoots on basis of their
unknown or questionable lineage or family.

2. The Arya has nothing to do with one’s gotra. Hardly any surname today
represents any Gotra. The gotra classification was to do with preventing
marriages between closed relatives.

3. Arya denotes a noble person. Family is only one among many ways to
ascertain if someone is noble. And to say that Shudra cannot become Brahmin
is again blatantly wrong. Brahmin is someone with knowledge. And Shudra
 means someone who could not become Brahmin, Kshatriya or Vaishya due to lack
 of edcation or training. So even a Shudra, after having gained knowledge
through efforts can become Brahmin.

4. Dwija means twice born. From birth everyone is Shudra. But after
 education, Brahmins, Kshatriya and Vaishya take another birth as skilled
humans. In other words, education gives them another birth as civilized
 people worthy of contributing to society. Thus they become Dwija – twice
born. Those who are unable to gain education lose this opportunity of new
birth and hence remain Shudra.

Thus an illiterate son of Brahmin is also shudra. And any shudra, after
having gained knowledge through his or her efforts can become a brahmin,
 vaishya or kshatriya. This has nothing to do with biological birth.

Until we are able to throw away this tail of birth based caste, we can never
 be a united front for vedic empire.

Lets embrace truth and reject the trash.

Arya-And-Castes In Hindu Sanatan Dharma.

is also available in English on http://agniveer.com/9/arya-and-castes/

प्रत्येक श्रेष्ठ और सुसभ्य मनुष्य आर्य है |

अपने आचरण, वाणी और कर्म में वैदिक सिद्धांतों का पालन करने वाले, शिष्ट, स्नेही, कभी पाप कार्य न करनेवाले, सत्य की उन्नति और प्रचार करनेवाले, आतंरिक और बाह्य शुचिता इत्यादि गुणों को सदैव धारण करनेवाले आर्य कहलाते हैं |

ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य और शूद्र यह चार वर्ण वास्तव में व्यक्ति को नहीं बल्कि गुणों को प्रदर्शित करते हैं. प्रत्येक मनुष्य में ये चारों गुण (बुद्धि, बल, प्रबंधन, और श्रम) सदा रहते हैं. आसानी के लिए जैसे आज पढ़ाने वाले को अध्यापक, रक्षा करने वाले को सैनिक, व्यवसाय करने वाले को व्यवसायी आदि कहते हैं वैसे ही पहले उन्हें क्रमशः ब्रह्मण, क्षत्रिय या वैश्य कहा गया और इनसे अलग अन्य काम करने वालों को शूद्र. अतः यह वर्ण व्यवस्था जन्म- आधारित नहीं है|

आजकल प्रचलित कुलनाम ( surname)  लगाने के रिवाज से इन वर्णों का कोई लेना-देना नहीं है | हमारे प्राचीन धर्मग्रन्थ रामायण, महाभारत या अन्य ग्रंथों में भी इस तरह से प्रथम नाम- मध्य नाम- कुलनाम लगाने का कोई चलन नहीं पाया जाता है और न ही आर्य शब्द किसी प्रकार की वंशावली को दर्शाता है|

निस्संदेह, परिवार तथा उसकी पृष्टभूमि का किसी व्यक्ति को संस्कारवान बनाने में महत्वपूर्ण स्थान है परंतु इससे कोई अज्ञात कुल का मनुष्य आर्य नहीं हो सकता यह तात्पर्य नहीं है | हमारे पतन का एक प्रमुख कारण है मिथ्या जन्मना जाति व्यवस्था जिसे हम आज मूर्खता पूर्वक अपनाये बैठे हैं और जिसके चलते हमने अपने समाज के एक बड़े हिस्से को अपने से अलग कर रखा है – उन्हें शूद्र या अछूत का दर्जा देकर – महज इसलिए कि हमें उनका मूल पता नहीं है | यह अत्यंत खेदजनक है |

आर्य शब्द किसी गोत्र से भी सरोकार नहीं रखता | गोत्र का वर्गीकरण नजदीकी संबंधों में विवाह से बचने के लिए किया गया था | प्रचलित कुलनामों का शायद ही किसी गोत्र से सम्बन्ध भी हो |

आर्य शब्द श्रेष्टता का द्योतक है | और किसी की श्रेष्ठता को जांचने में पारिवारिक पृष्ठभूमि कोई मापदंड हो ही नहीं सकता क्योंकि किसी चिकित्सक का बेटा केवल इसी लिए चिकित्सक नहीं कहलाया जा सकता क्योंकि उसका पिता चिकित्सक है, वहीँ दूसरी ओर कोई अनाथ बच्चा भी यदि पढ़ जाए तो चिकित्सक हो सकता है. ठीक इसी तरह किसी का यह कहना कि शूद्र ब्राह्मण नहीं बन सकता – सर्वथा गलत है |

ब्राह्मण का अर्थ है ज्ञान संपन्न व्यक्ति और जो शिक्षा या प्रशिक्षण के अभाव में ब्राह्मण, क्षत्रिय या वैश्य बनाने की योग्यता न रखता हो – वह शूद्र है |  परंतु शूद्र भी अपने प्रयत्न से ज्ञान और प्रशिक्षण प्राप्त करके वर्ण बदल सकता है | ब्राह्मण वर्ण को भी प्राप्त कर सकता है |

द्विज – अर्थात् जिसने दो बार जन्म लिया हो | जन्म से तो सभी शूद्र समझे गए हैं | ब्राह्मण, क्षत्रिय और वैश्य इन तीन वर्णों को द्विज कहते हैं क्योंकि विद्या प्राप्ति के उपरांत योग्यता हासिल करके वे समाज के कल्याण में सहयोग प्रदान करते हैं | इस तरह से इनका दूसरा जन्म ‘ विद्या जन्म’ होता है | केवल माता-पिता से जन्म प्राप्त करनेवाले और विद्याप्राप्ति में असफ़ल व्यक्ति इस दूसरे जन्म ‘ विद्या जन्म ‘ से वंचित रह जाते हैं – वे शूद्र हैं |

 अतः यदि ब्राह्मण पुत्र भी अशिक्षित है तो वह शूद्र है और शूद्र भी अपने निश्चय से ज्ञान, विद्या और संस्कार प्राप्त करके ब्राह्मण, क्षत्रिय या वैश्य बन सकता है | इस में माता- पिता द्वारा प्राप्त जन्म का कोई संबंध नहीं है |

आइए, हम सब सत्य ग्राही बनें, मिथ्या जातिवाद की जकड़ से मुक्त होकर एकात्म और सशक्त समाज तथा राष्ट्र का निर्माण करें | विशेष विश्लेषण के लिए पढ़ें: http://agniveer.com/4034/caste-vedas-hi/

ઈસ્લામ ધર્મના અનુયાયીઓએ વિશ્વના ઘણા દેશોને ગુલામ બનાવી ત્યાંની પ્રજા પર અકલ્પનીય અત્યાચાર ગુજારી સદીઓ સુધી ત્યાં શાસન કરી તેઓની તમામ ધન-સંપત્તિ લુંટીને સહુને બેહાલ કર્યા છે.




(1)
તમે પગની આંટી વાળીને ઉભેલા, મુખેથી વાંસળી વગાડતા કૃષ્ણને જોયા છે? એ કૃષ્ણની પાછળ ઉભેલી ગાયને તમે જોઈ છે? કૃષ્ણની વાંસળીથી માત્ર ગોપીઓ જ નહિ, ગાયો પણ ઘેલી થઈને ખેંચાઈ આવતી. પ્રેમભાવથી ઘેલા થઈને નાચવું એ આપણો સ્વભાવ છે. જ્યાં નિર્ભયતા હોય છે ત્યાં ઉમંગ-ઉલ્લાસ જોવા મળે છે. અને નિર્ભય વાતાવરણનો સર્જક એવો આપણો ક્ષત્રિય ‘ગો-બ્રાહ્મણ પ્રતિપાળ’ કહેવાય છે. શું ક્ષત્રિય આ દેશમાં પોતાનો ધર્મ પાળી શકે છે? ગાયને કપાતી રોકી શકે છે?

(2)
જે દેશમાં દસ-દસ વાર ભગવાને અવતાર લઈને માનવજાતને જીવન જીવવાનું માર્ગદર્શન આપ્યું એ દેશના રાષ્ટ્રધ્વજમાં રામ-કૃષ્ણ કે સંસ્કૃતિના મહાસપૂતો એવા મહારાણા પ્રતાપ કે છત્રપતિ શિવાજીને રાખવાને બદલે સફેદ-લીલા-ભૂરા રંગો રાખવામાં આવ્યા હોય, રાષ્ટ્રના કોઈપણ માનદંડ(રાષ્ટ્રધ્વજ, રાષ્ટ્રીય મુદ્રા, રાષ્ટ્રગીત)માં કરોડો હિન્દુ ભારતીયોની શ્રદ્ધાનું એક પણ પ્રતિક(મોરપીંછ, વાંસળી, સુદર્શન ચક્ર, સુર્ય, ધનુષ્ય-બાણ, શંખ, ગદા, કમળ વગેરે) ન રાખવામાં આવ્યું હોય, અને જે ધર્મને જગદ્ગુરુ શ્રીમદ આદ્ય શંકરાચાર્યે ભારતભરમાંથી મારી હટાવ્યો એ ધર્મના પ્રતીક એવા અશોકચક્રને રાષ્ટ્રધ્વજમાં સ્થાન અપાયું હોય એ દેશમાં આપણું કહી શકાય એવું શું છે? આપણા દેશમાં આપણે જ પરાયા?

(3)
આઝાદી મળ્યે સાઠ-સાઠ દાયકાઓ વીતી ગયા છતાં આપણા બાળકોને ભારતીય સંસ્કૃતિ મુજબનું તપોવન પદ્ધતિનું શિક્ષણ આપણે આપી શકતા નથી. આપણી સંસ્કૃતિના અભ્યાસવિષયો કેટલા બધા સમૃદ્ધ છે! સત્તર-સત્તર પ્રકારની રાજ્યવ્યવસ્થાનો ઉલ્લેખ આપણે ત્યાં જોવા મળે છે. આપણા અર્થશાસ્ત્રમાં ઉપાર્જનની સાથે-સાથે જોવા મળતા વિનિમયના સિદ્ધાંતો પણ વિચારણીય છે. ભ્રષ્ટ ઈતિહાસકારોએ લખેલો હોવાથી આપણો સાચો ઈતિહાસ પણ આપણે ભણાવી શકતા નથી. શું અર્થ છે આવી આઝાદીનો?

જગતની અડતાલીસ સંસ્કૃતિઓમાંની એક માત્ર ભારતીય સંસ્કૃતિ, જે 80 હજાર વર્ષ જુની હોવા છતાં આજે અસ્તિત્વમાં છે. બાકીની તમામ સંસ્કૃતિઓ જન્મી ને કેટલીક શતાબ્દિઓ સુધી જીવીને કાળના પેટમાં દટાઈ ગઈ. ભારત દેશ આર્યોનું મુળ વતન વિશ્વસ્તરે સાબિત થઈ ચુક્યો છે. જમીનસીમા વધારવા કે કોઈની ધન-સંપત્તિ લુંટવા આર્યોએ ક્યારેય કોઈ દેશ કે રાજ્ય પર આક્રમણ કર્યું નથી. ખ્રિસ્તી તેમજ ઈસ્લામ ધર્મના અનુયાયીઓએ વિશ્વના ઘણા દેશોને ગુલામ બનાવી ત્યાંની પ્રજા પર અકલ્પનીય અત્યાચાર ગુજારી સદીઓ સુધી ત્યાં શાસન કરી તેઓની તમામ ધન-સંપત્તિ લુંટીને સહુને બેહાલ કર્યા છે. આ ધર્મોના અનુયાયી શાસકોની એક હજાર વર્ષની ગુલામીમાંથી મુક્ત થયા બાદ ફરીથી આપણને આઝાદી મળી એનો અર્થ એવો નથી કે વૈદિક ધર્મ અને સંસ્કૃતિએ પોતાની દિવ્ય-ભવ્ય પરંપરાનો ગર્વ ભુલીને હજી હમણા જ જન્મેલા અને રક્તરંજિત ઈતિહાસ ધરાવતા ખ્રિસ્તી-ઈસ્લામ ધર્મની સાથે સમાન બનીને જીવવું. જ્યાં સુધી ભારતદેશ આર્યાવર્ત તરીકે પોતાના પુન:ગૌરવને પ્રાપ્ત ન કરે ત્યાં સુધી આપણે આઝાદ થયાનો કોઈ અર્થ નથી.

(5)
આપણા દરેક ઈષ્ટદેવના હાથમાં સ્વરક્ષા માટે તેમજ દુષ્ટોને દંડ દેવા માટે હંમેશા હથિયાર હોય છે. ભારતીય સંસ્કૃતિની વિશિષ્ટ વિચારધારા ટકે એ માટે શંકરે ત્રિપુરાસુરને બાળ્યો, રામચંદ્રે રાવણને તેમજ ગણેશે સિંદુરાસુરને માર્યો. ભગવાન વિષ્ણુએ અનંત રાક્ષસોનું હનન કર્યું. ભારતને આઝાદી મળ્યા બાદ ચાર નાદાન અને મુર્ખ છોકરાઓની બિનસાંપ્રદાયિકતા જેવી સ્વકપોળ કલ્પનાઓ વૈદિક વિચારધારા સામે કેટલું ટકી શકવાની છે, એ આપણા આર્યોના બાહુબળ પર આધારિત છે. ભારતની આઝાદીનો યશ ભલે ગાંધીજીની અહિંસાને મળ્યો, પરંતુ આઝાદીના રહસ્યો જાણી લેવા જરુરી છે. બીજા વિશ્વયુદ્ધમાં બુરી રીતે હારી ચુકેલા ઈંગલેંડને પોતાના બાહુબળથી જીતાડનાર અને ભારતને કોઈ પણ સંજોગોમાં આઝાદી ન આપવાનું વ્રત લેનાર ચર્ચિલ, યુદ્ધ બાદ તરત ઈંગલેંડમાં આવેલી ચુંટણીમાં, અગાઉ એક પણ વાર ન હાર્યો હોવા છતાં પ્રથમ વાર હારી કેમ ગયો? અને ભારતને આઝાદી આપવાના મતનો લિબરલ પક્ષ ઈંગલેંડના ઈતિહાસમાં પ્રથમ વાર ચુંટણી જીતી કેમ ગયો? ભારતને આઝાદ કરવાનું કાર્ય કર્યા બાદ તરત જ લિબરલ પક્ષ સત્તા ગુમાવી બેઠો અને ચર્ચિલનો હારી ચુકેલો કોંઝર્વેટીવ પક્ષ ફરીથી ચુંટણી જીતી ગયો. ત્યારબાદ પચાસ વર્ષ સુધી લિબરલ પક્ષ સત્તા પર આવ્યો નથી. ત્યારે કહેવાનું મન થાય કે ભારતને ભગવાને આઝાદી અપાવી છે, કોઈ વ્યક્તિએ નહિ. આજે પણ આર્યાવર્તના દેશભક્ત સપૂતો દુ:ષ્ટોને હણીને વૈદિક વિચારધારાને પુન: પ્રસ્થાપિત કરવા, આપણા ઈષ્ટદેવને અનુસરવા થનગની રહ્યા છે.

(6)
આતંકવાદીઓ, દેશદ્રોહીઓ પકડાય, સુપ્રીમકોર્ટમાં તેઓને સજા થાય છતાં એ સજાનો અમલ કરવાને બદલે એ ગુનેગારોના પરિવારજનોને મળીને તેઓની માફી માગનારાઓ આ દેશમાં ટોચની સત્તા પર બિરાજ્યા હોય ત્યાં આપણે આઝાદ તો નથી જ, પરંતુ સુરક્ષિત પણ નથી. દેશનું સર્વોચ્ચ માનદંડ એવી સંસદગૃહ પર હુમલો કરનાર અફઝલગુરુ હોય કે સેંકડો નિર્દોષ નાગરિકોનું લોહી વહાવનાર અજમલ કસાબ હોય, એ રીઢા ગુનેગારોને અન્યાય ન થઈ જાય એ બાબતનું ધ્યાન રાખવા, એને સાચવવા વર્ષોના વર્ષો સુધી કરોડોનો ખર્ચ એ દુ:ષ્ટો પાછળ કરવામાં આવે ત્યારે કાયદાકીય ગુંચવાળી ન્યાયની પ્રક્રિયા નિરર્થક અને વ્યર્થ કસરત જણાય છે. કોર્ટમાં સાબિત થયેલા ગુનેગારની વધુ એક પળ માટેની હસ્તી સમાજ માટે પ્રાણઘાતક જોખમ ધરાવતી હોય ત્યારે એ ગુનેગારને વધુ ને વધુ જીવીત રાખવો યોગ્ય ગણાય કે એને ત્વરિત ગતિએ ફાંસીએ ચઢાવી દેવો યોગ્ય ગણાય?

(7)
કાશ્મીરના વિદ્વાન પંડીત પરિવારો દસકાઓથી નિરાશ્રીત બનીને ન્યાયની આશાએ દિલ્હીના ફુટપાથ પર વિચરતી જાતિની જેમ જિંદગી ગુજારી રહ્યા હોય, આ દેશના કયા ભાગમાં કોણે રહેવું કે ના રહેવું એ આતંકવાદીઓ-ત્રાસવાદીઓની એ.કે.56 બંદુકની અણી નક્કી કરતી હોય ત્યાં આપણે સ્વતંત્ર કેવી રીતે કહેવાઈએ?

(8)
હિન્દુ દેવી-દેવતાઓના અશ્લિલ ચિત્રો ચીતરીને આપણી ધાર્મિક લાગણી દુ:ભવવામાં આવતી હોય, અભિવ્યક્તિ-સ્વાતંત્ર્ય તેમજ કલાના નામે દુષ્ટ ચિત્રકારોને આવા કામ માટે સરકાર તેમજ ન્યાયતંત્ર તરફથી છુટ આપવામાં આવતી હોય એટલું જ નહિ પરંતુ તેઓના ચિત્રો મોંઘા ભાવે ખરીદીને સમાજમાં આ નાલાયકોને સન્માનવામાં આવતા હોય ત્યારે તેઓને સજા અપાવવા આપણે કંઈ જ ન કરતા છાના-માના બેસી રહેવાનું હોય એવી આપણી આઝાદી શું કામની?

(9)
દાણચોરો તેમજ ડ્રગ્સના સોદાગરો પાસેથી ફાયનાંસ લઈને બનતી હિન્દી ફિલ્મોમાં મોટે ભાગે હિન્દુ ગોરમહારાજ, પુજારીની ઠઠ્ઠા-મશ્કરીઓ કરવામાં આવે, મુસ્લિમ ફકીર તો હંમેશા ઉચ્ચ કક્ષાનો અલ્લાહનો બંદો હોય, મા-બાપને દગો દઈને લુખ્ખા-મવાલી જોડે ભાગી જાય એ છોકરી જ સાચો પ્રેમ કરે છે એમ પ્રતિપાદીત કરીને મુગ્ધાવસ્થાની છોકરીઓને ગેરમાર્ગે દોરી, ભરમાવીને એનો ગેરલાભ એમના જ મવાલીઓ, ટપોરીઓ લેતા રહે, ઉચ્ચ પોલીસ અધિકારીના યુનિફોર્મમાં રહેલા પાત્રને ફટકારતા સડક છાપ રોમીયોનું દૃશ્ય બતાવીને મવાલીઓને કાયદાનો ડર ન રાખવાનો સંદેશ આપવામાં આવે, અને એવું દર્શાવીને આપણી આ દેશના સાચા નાગરિક તરીકેની કાયદાપાલનની ભાવનાને ચુંથી-મસળી નાંખવામાં આવતી હોય ત્યારે આ દેશમાં આપણે સ્વસ્થ કેવી રીતે રહી શકીએ?

(10)
મુસ્લિમો શરિયત(તેઓના ધર્મના કાયદા પાળવા)નું પાલન કરવા માંગે છે ત્યારે તેઓને એવી છૂટ શાસન તેમજ ન્યાયાલય તરફથી આપવામાં આવે છે(શાહબાનો કેસ). જેમ કે, મુસ્લિમ ચાર બીબી રાખી શકે, માત્ર ત્રણ વખત ‘તલાક’ બોલીને પોતાની બીબીને છુટાછેડા આપી શકે વગેરે. શું આપણે હિન્દુ આપણા ધર્મશાસ્ત્રનું પાલન કરી શકીએ છીએ ખરા? આપણું ધર્મશાસ્ત્ર(ગીતા) આતતાયી(આપણું ઘર બાળનાર, પત્ની સાથે બળજબરી કરનાર, આપણું ધન લુંટનાર, મૃત્યુ નીપજાવવા આપણા પર હુમલો કરનાર વગેરે)ને વિના વિચાર્યે તત્કાલ મારી નાખવાનો આદેશ કરે છે. શું આપણે એના પાલન માટે મુક્ત છીએ ખરા? શરિયતનો કાનુન અને ભારતીય કાનુનમાંથી કોઈ એકનું પાલન કરવાનું થાય તો મુસલમાનો કયો કાનુન પાળશે? એ અંગે તેઓ પોતાનો મત જાહેર કરશે? દેશનો કાનુન પાળતી વખતે હિન્દુ પોતાના ધર્મના કાનુનને યાદ પણ ન કરતો હોય તો આ દેશમાં વધુ સેક્યુલર કોણ ગણાય? હિન્દુ કે મુસલમાન?

(11)
હિન્દુ વિસ્તારમાં ઘુસીને ગુપ્ત રીતે કોઈ મુસલમાન મકાનમાલિક ન બની જાય એ માટે સરકાર તરફથી કાયદો કરવામાં આવતો હોય ત્યારે કોઈ કેવી રીતે કહી શકે કે આ દેશમાં આપણે ભય તેમજ આતંકથી મુક્ત આઝાદીની હવામાં શ્વાસ લઈ રહ્યા છીએ? મુસલમાનોની એવી ફરિયાદ છે, કે હિન્દુઓ એમના વિસ્તારમાં મુસલમાનને મકાન ખરીદવા નથી દેતા. એનો અર્થ એ થયો કે મુસલમાનને હિન્દુ તરફથી કોઈ તકલીફ નથી. હિન્દુઓની નિર્દોષતા અંગેનું આથી મોટું પ્રમાણપત્ર બીજું કયું હોઈ શકે? છતાં સ્થિતિ એવી છે, કે હિન્દુઓને ન ગમતી બાબત જેવી કે, ગાય-વાછરડાને કાપીને ખાવા, ધર્માંતરણને ઈસ્લામનો આદેશ ગણીને એ બહાને હિન્દુ છોકરીઓ પર જાતીય અત્યાચાર કરવા, બોમ્બવિસ્ફોટ તેમજ આતંકી હુમલાઓ કરીને મૂર્તિપૂજકોને મારવાનો અલ્લાહનો આદેશ ગણીને ત્રાસવાદીઓ-આતંકવાદીઓ દ્વારા હિન્દુઓને ખતમ કરવામાં આવતા હોય ત્યારે તેઓનો સક્રિય વિરોધ ન કરવો, અજાણ્યા જાતભાઈની પુરતી તપાસ કર્યા વિના એને રહેવા કે નાનકડો ઉદ્યોગ કરવા માટે આશ્રય આપી એની ખુફિયા પ્રવૃત્તિ અંગે અજાણ રહેવું, શરુઆતમાં પોલીસ આવા શકમંદોને પકડે એટલે ‘હમકુ ખાલીપીલી પરેશાન કરતે હે’ એવા બુમબરાડા પાડવા અને શકમંદો વિરુદ્ધ જાનના જોખમે પોલીસ નક્કર પુરાવાઓ શોધી કાઢે ત્યારે ‘હમકુ ક્યા માલુમ થા?’ કહીને પાણીમાં બેસી જવું વગેરે કાર્યો મુસલમાનો દ્વારા થયા જ કરે છે.

(12)
માતૃભુમિને સલામ કરવાનો ઈંકાર કરનારની આ દેશ પ્રત્યેની નિષ્ઠા કેવી અને કેટલી? રાષ્ટ્ર એટલે શું જમીનનો એક ટુકડો માત્ર? જમીનના ટુકડા પ્રત્યે કોઈ દિવસ નિષ્ઠા ઉભી કરી શકાય ખરી? રાષ્ટ્ર એટલે તો એ સ્થળની હજારો વર્ષ જુની દિવ્ય અને ભવ્ય સંસ્કૃતિ અને તેની તેજસ્વી આધ્યાત્મિકતા, ત્યાગ અને સંયમની ઋષિમુનિઓની ગૌરવપૂર્ણ પરંપરા. અવતારો જે ભૂમિમાં જન્મ લઈને નાચ્યા-કુદ્યા ને હસતા-રમતા માનવજાતને જીવન જીવવાનો સચોટ રાજમાર્ગ બતાવ્યો. આ તમામ બાબતોના પાયામાં રહેલા સંસ્કાર તેમજ મુલ્યો પ્રત્યેની નિષ્ઠા એટલે રાષ્ટ્રનિષ્ઠા. આમ રાષ્ટ્રભક્તિ, નિષ્ઠા વગેરે ખ્યાલો ધર્મના ક્ષેત્રમાં જ સમાવિષ્ટ થાય છે. રાષ્ટ્રનિષ્ઠા ક્યારેય ધર્મનિષ્ઠાથી સ્વતંત્ર હોઈ જ શકતી નથી.

મોટા ભાગના વિદેશી ભારતીયો તેમજ એક વાર વિદેશ જઈ આવેલા આપણા લોકોની હંમેશની ફરિયાદ રહી છે, કે ભારતના નાગરિકો દેશ પ્રત્યે તદ્દન બિનજવાબદારીપૂર્વક વર્તે છે. એમનામાં સિવિક સેંસ જેવું કંઈ નથી. એના મૂળમાં જોઈએ તો ત્યાં પણ દેશભક્તિની ભાવનાનો અભાવ જ જોવા મળશે. કોઈ એક ધર્મનિષ્ઠા વિનાના દેશ પ્રત્યે ત્યાંના નાગરિકોમાં દેશનિષ્ઠાનો અભાવ રહેવાનો જ. પશ્ચિમના દેશોમાં કાયદાના ડરથી જ બધા સીધા ચાલે છે, એવું નથી. એક ધર્મનિષ્ઠા ધરાવતા હોવાથી તેઓમાં પોતાના દેશ માટે ગૌરવની લાગણી વધુ કાર્ય કરતી હોય છે. ધર્મનિરપેક્ષતા લાદીને દસકાઓ સુધી ભારતના એક કાળના મુર્ખ નેતાઓએ કરોડો હિન્દુઓની ધર્મભાવના દેશ સાથે જોડીને દેશના વિકાસમાં એનો ઉપયોગ કરવાને બદલે એમ ને એમ પડી રહેવા દીધી છે.

વિશ્વમાં પાંચસોથી વધુ દેશો છે. દરેક દેશનો કોઈ ને કોઈ ધર્મ છે અને એ ધર્મનું માન્ય પુસ્તક રાષ્ટ્રીય પુસ્તક ગણાય છે. આપણે જાણીએ છીએ કે વિશ્વમાં ઈસ્લામિક રાષ્ટ્રો છે, ખ્રિસ્તી દેશો પણ છે. કોઈ પણ દેશનો ધર્મ એ દેશની પરંપરા, સાંસ્કૃતિક તેમજ આધ્યાત્મિક વારસાને ગૌરવવાન બનાવી રાખે છે. એ ધર્મના કારણે ઊભી થતી અસ્મિતા જે-તે દેશના નાગરિકમાં ખુમારી ભરી દે છે. એથી એ રાષ્ટ્ર કોઈ સામે ઝુકતુ નથી. પતિવ્રતા સ્ત્રીને જેમ પતિભક્તિની ખુમારી હોય છે એમ એ રાષ્ટ્રનો નાગરિક દેશ માટે મરવા તૈયાર થઈ જાય છે. કોઈ સ્ત્રી પોતાના પતિ અને પાડોશી પ્રત્યે સમભાવ રાખી શકે? જે સ્ત્રી પતિ અને પાડોશી પ્રત્યે સમાન વ્યવહાર કરતી હોય એને તમે શું કહેશો? આઝાદી મળ્યા બાદ ભારતના તમામ નાગરિકો પર સર્વધર્મસમભાવની નીતિ લાદવામાં આવી. પતિવ્રતાની જેમ પોતાના ધર્મ સાથે જોડાયેલા હિન્દુને ઈસ્લામ કે ખ્રિસ્તી ધર્મ પ્રત્યે સમભાવ કેવી રીતે હોઈ શકે? વેશ્યા જેમ તમામ પુરુષો પ્રત્યે સમભાવ રાખતી હોય છે એમ બધા ધર્મો પ્રત્યે સમભાવ રાખનારનું આવા દેશમાં પૂજન થતું હોય છે. પતિવ્રતા સ્ત્રી પ્રેમ મેળવવા તેમજ પ્રેમ આપવા પોતાના પતિ પ્રત્યે એકનિષ્ઠ હોવી જોઈએ કે તમામ પુરુષો પ્રત્યે આસક્ત હોવી જોઈએ? એ સ્ત્રીની પોતાના પતિ પ્રત્યેની એકનિષ્ઠાને શું કટ્ટરતામાં ખપાવશું?

જેમ ઈંગલેંડ-અમેરિકાનું નાગરિકત્વ મેળવેલો હિન્દુ ભારત પ્રત્યે નિષ્ઠાવાન રહેશે તેમ ભારતનો કે દુનિયાના કોઈ પણ દેશનો મુસલમાન નાગરિક ઈસ્લામિક રાષ્ટ્રો પ્રત્યે ઢળતો રહેવાનો જ! આથી રાષ્ટ્રનો કોઈ એક ધર્મ હોવો અનિવાર્ય છે. અને રાષ્ટ્રનો એ ધર્મ ન પાળનારા નાગરિકો એ રાષ્ટ્ર માટે દ્વિતીય કક્ષાના નાગરિકો તરીકેની જ સગવડો પામે, જેમ આપણા હિન્દુઓ વિદેશમાં એ બાબતથી ટેવાઈ ગયા છે તેમ.

(13)
શું આપણે બળજબરી કરીને કે લાલચ આપીને કોઈ મુસ્લિમ કે ખ્રિસ્તીનું ધર્માંતરણ કરીને તેઓને હિન્દુ બનાવ્યા? કેટલાક મુસ્લિમ છોકરાઓ હિન્દુ નામ રાખીને પહેલા હિન્દુ છોકરીઓને પટાવે છે. પછી બળજબરી કરીને લગ્નના બહાના હેઠળ એનું ધર્માંતરણ કરે છે. તેઓના આ કૃત્યને ધાર્મિક ગણાવીને મુસ્લિમ ધર્મના કેટલાક કહેવાતા ધર્મગુરુઓ કથિત રીતે મસ્જીદ જેવા પાક સ્થાનોમાં અનુયાયીઓને આવા કામ કરવા ઉશ્કેરે છે. આથી કહી શકાય કે બહાર ગયેલી પોતાની દીકરી ઘરે પરત ન આવે ત્યાં સુધી હિન્દુ મા-બાપો આજે પણ આ દેશમાં મોગલોનું શાસન હોય એ રીતે ગભરાયેલા રહે છે. આપણા હિન્દુ ધર્મગુરુઓ પણ આપણમાં રહેલું શૌર્ય-વીરત્વ જાગ્રત કરે છે, પરંતુ અન્યાયનો પ્રતિકાર કરવા માટે, મુસલમાનોને અન્યાય કરવા માટે નહિ.

(14)
આ દેશ કોનો છે? સાતસો પચાસ વર્ષ મુસ્લિમ ગુંડાઓએ અને બસો પચાસ વર્ષ અંગ્રેજ ગુંડાઓએ આ દેશ પર રાજ્ય કર્યું. એ લોકોનું એમ કહેવું હતું, કે તેઓ ભારતમાં આવ્યા એ પહેલા આર્યો પણ લુંટફાટના ઈરાદે ભારતમાં આવ્યા હતા અને અહિં રહી ગયા. વાસ્તવમાં આર્યો મુળ ભારતના છે.(ઐતિહાસિક પ્રમાણો છે.) તેથી આપણા ઘરમાં કોઈ ગુંડો ઘુસી જાય તો એને મારીને હાંકી કાઢવો એ આપણું કર્તવ્ય બને છે અને એ ગુંડો આપણા ઘરમાં જ આપણને મારે તો એ ત્રાસવાદ છે. આપણે એ ગુંડાઓને તો હાંકી કાઢ્યા. છતાં એમણે મોકલેલા ફિદાયીનો(ત્રાસવાદી-આતંકવાદીઓ) અને એમના કૃત્ય પ્રત્યે પૂર્ણ મઝહબી ભાવ ધરાવનારા આ દેશના ગદ્દારો આપણા દેશમાં છુપી રીતે રાષ્ટ્રદ્રોહની પ્રવૃત્તિ કરી રહ્યા છે. સામસામેના યુદ્ધમાં આપણા હાથના બે-ત્રણ વાર તમાચા ખાધા પછી તેઓ પ્રોક્સીવૉરની લડત આપી રહ્યા છે. અને તેઓ પ્રત્યે કેન્દ્રિય શાસન તેમજ ભ્રમિત બુદ્ધિવાળા હિન્દુઓ(માનવાધિકારવાદીઓ, સેક્યુલરો) સહાનુભૂતિ ધરાવતા હોય ત્યારે કેવી રીતે આપણે આઝાદીની ઉજવણીનો ઉમંગ માણી શકીએ?

(15)
મુસ્લિમ ધર્મના અનુયાયીઓ હિન્દુને ‘કાફર’ ગણે છે. અને ‘કાફિરો કો કાટ ડાલો’ એ જગતભરના મુસલમાનોનું પ્રિય સૂત્ર છે. કાફરને મારવાથી અલ્લાહ રાજી થાય છે અને મર્યા પછી જન્નતમાં ‘ગાઝી’ની પદવી(સ્વર્ગમાં ઈન્દ્ર જેવી શ્રેષ્ઠ પદવી) મળે છે, એવી મુસલમાનની દૃઢ શ્રદ્ધા છે. કોઈ એક મુસલમાન પાસે ‘આ વાત ખોટી છે.’ એવું તમે જાહેરમાં બોલાવી શકશો? છતાં આ દેશનો મુર્ખ વડાપ્રધાન હિન્દુઓની બહુમતિ ધરાવતા આ દેશમાં કહે છે, કે ‘આ દેશના સંસાધનો પર મુસલમાનોનો પ્રથમ હક્ક છે.’ ત્યારે હિન્દુઓએ શું આત્મહત્યા કરવાની?

ભારતના આજના મુસલમાનો કે ખ્રિસ્તીઓ તો એક કાળના વટલાયેલા હિન્દુઓ જ છે. એ સમયે તેઓને હિન્દુ ધર્મમાં પાછા ફરવું હતું પરંતુ હિન્દુ ધર્મની રુઢિચુસ્તતાને કારણે તેઓ એમ કરી શક્યા નહિ. આજે હિન્દુ ધર્મ તેઓને ગૌરવભેર અપનાવવા તૈયાર થયો છે ત્યારે નીચ અને હલકટ રાજકારણીઓની શૈતાની ચાલબાજીમાં આવીને તેઓ પોતાની મુસ્લિમ તેમજ ખ્રિસ્તી તરીકેની ઓળખને વળગી રહ્યા છે. પાંચ-સાત પેઢીઓથી વિદેશી મુસ્લિમ-ખ્રિસ્તી ઘેટાં-બકરાંના ટોળામાં રહ્યા હોવાથી આજે પણ તેઓ બેં-બેં કરતા મુસ્લિમ-ખ્રિસ્તી રાષ્ટ્રો તરફ મુખ કરીને બેઠા છે. તેઓ જાતે સમજીને પુન: સિંહ જેવા હિન્દુ ધર્મમાં પાછા ફરશે ત્યારે આ દેશ પોતાની ખરી આઝાદી ઉજવશે.

દરેક ચિંતકને ભવિષ્યવાણી કરવાની ઝંખના હોય છે. એમાં વેદવ્યાસથી લઈને કાર્લમાર્ક્સ સુધીના કોઈ બાકી નથી રહ્યા. આથી હું પણ એક ભવિષ્યવાણી કરવાની ઈચ્છા રાખુ છું. યુરોપ અને અમેરિકા જેવા ખ્રિસ્તી રાષ્ટ્રો અને મધ્યપૂર્વના ઈસ્લામિક રાષ્ટ્રો વચ્ચે નાનકડા યુદ્ધોની શરુઆત થઈ ચુકી છે. લિબિયા, કુવૈત, ઈરાક, અફઘાનિસ્તાન વગેરે રાષ્ટ્રોને સંપૂર્ણ રીતે કચડી નાંખવામાં આવ્યા છે. પાકીસ્તાન અમેરિકન પેટ ડોગ સિવાય કોઈ ખાસ વજુદ ધરાવતું નથી. આથી જ તો ઈસ્લામિક રાષ્ટ્રોમાં મુસલમાનોની દયનીય હાલત જોઈને ભારતીય મુસલમાનો ભારતમાં વધુ હુંફ અનુભવતા થયા છે! રશિયા તો ક્યારનું ખલાસ થઈ ગયું છે. જાપાન સ્વભાવથી જ ઈસ્લામ વિરોધી છે. ચીનને ઈસ્લામ અને ખ્રિસ્તી રાષ્ટ્રો લડે એથી કોઈ ફર્ક પડતો નથી. ભવિષ્યમાં ઈસ્લામિક તેમજ ખ્રિસ્તી રાષ્ટ્રો વચ્ચે મોટા યુદ્ધો થવાના જ. પરિણામે બન્ને ધર્મો પણ ઈતિહાસ બનીને રહી જશે. તે સમયે ભારતીય હિન્દુમાંથી વટલાઈને મુસલમાન કે ખ્રિસ્તી બનેલાઓને પોતાનો હિન્દુ ધર્મ યાદ આવશે. (26મી જાન્યુઆરીએ ફરી આ વિષય પર વિચાર કરીશું.)

http://vicharo.com/ KALPESH SONI

Valour personified : Mewar’s Lion Maharana Pratap


Valour personified : Mewar’s Lion Maharana Pratap

Nija Vaishakh Krushna Ekadashi, Kaliyug Varsha 12012

Mewar’s king Maharana Pratap

Index

•Introduction

•Childhood

•Coronation

•Unbreakable oath to free ‘Motherland’

•Battle of Haldiighat

•Severe destiny

•Devotion of Bhamashah

•Last Wish

——————————————————————————–

Introduction

Maharana Pratap Singh, is a name worth remembering to begin one’s day with. His name is engraved with gold among the list of valiant kings who protected the Nation, Dharma, Culture and Freedom of this country by sacrificing his life ! This is a holy remembrance of his valour !

Who does not know the name of the great king of Mewar, Maharana Pratap Singh? In the history of India, this name has always proved to be motivating for qualities like valour, bravery, sacrifice and martyrdom. Many brave warriors like Bappa Rawal, Rana Hamir, Rana Sang were born unto the Sisodiya family of Mewar and were given the title of ‘Rana’ but the title of ‘Maharana’ was only bestowed on Pratap Singh.

Childhood

Maharana Pratap was born in 1540. Rana Uday Singh, the Second, of Mewar had 33 children. Among them, the eldest was Pratap Singh. Self-respect and virtuous behaviour were the main qualities of Pratap Singh. He was bold and brave right from his childhood and everyone was sure that he was going to be a very valiant person as he grew up. He was more interested in sports and learning to wield weapons rather than general education.

Coronation

During Maharana Pratap Singh’s time, Akbar was the Mughal Ruler in Delhi. His policy was to make use of the strength of Hindu kings to bring other Hindu Kings under his control. Many Rajput kings, abandoning their glorious traditions and fighting spirit, sent their daughters and daughters-in-law to the harem of Akbar with the purpose of gaining rewards and honour from Akbar. Uday Singh appointed before his death, Jagammal, the son of his youngest wife as his heir although Pratap Singh was elder to Jagammal but he was ready to give up his rights like Prabhu Ramchandra and go away from Mewar but the chieftains did not at all agree with their king’s decision. Besides they were of the opinion that Jagammal did not possess qualities like courage and self-respect which were essential in a leader and king. Hence it was collectively decided that Jagammal would have to sacrifice the throne. Maharana Pratap Singh too gave due respect to the wish of the chieftains and the people and accepted the responsibility of leading the people of Mewar.

Unbreakable Oath to free the ‘Motherland’

The enemy had surrounded Mewar at all its’ boundaries. Shakti Singh and Jagammal, the two brothers of Maharana Pratap had joined Akbar. The first problem was to gather enough soldiers to fight a face-to-face war which would have required vast money but Maharana Pratap’s coffers were empty whereas Akbar had a large army, a lot of wealth and a lot more at his disposal. Maharana Pratap, however, did not get distracted or lose heart nor did he ever say that he was weak as compared to Akbar. His only concern was to immediately free his motherland from the clutches of the Mughals. One day, he called a meeting of his trusted chieftains and made an appeal to them in his serious and lustrous speech. He said, “My brave warrior brothers, our Motherland, this holy land of Mewar, is still under the clutches of the Mughals. Today, I take an oath in front of all of you that till Chittod is freed, I will not have food in gold and silver plates, will not sleep on a soft bed and will not stay in the palace; instead I will eat food on a leaf-platter, sleep on the floor and stay in a hut. I will also not shave till Chittod is freed. My brave warriors, I am sure that you will support me in every way sacrificing your mind, body and wealth till this oath is fulfilled.” All the chieftains were inspired with the oath of their king and they too promised him that till their last drop of blood, they would help Rana Pratap Singh to free Chittod and join him in fighting the Mughals; they would not retreat from their goal. They assured him, “Rana, be sure that we all are with you; waiting only for your signal and we are ready to sacrifice our life.”

Battle of Haldighat

Akbar tried his best to bring Rana Pratap under his clutches; but all in vain. Akbar got angry as no compromise could be arrived at with Rana Pratap and he declared a war. Rana Pratap also started preparations. He shifted his capital to Kumbhalgad in the Aravalli range of mountains which was difficult to access. He recruited tribal people and people dwelling in forests in his army. These people had no experience of fighting any war; but he trained them. He appealed to all Rajput chieftains to come under one flag for Mewar’s independence.

Rana Pratap’s army of 22,000 soldiers met 2,00,000 soldiers of Akbar at Haldighat. Rana Pratap and his soldiers exhibited great valour in this battle although he had to retreat but Akbar’s army was not successful in completely defeating Rana Pratap.

Along with Rana Pratap, his faithful horse named ‘Chetak’ also became immortal in this battle. ‘Chetak’ was seriously injured in the battle of Haldighat but to save his master’s life, it jumped over a big canal. As soon as the canal was crossed, ‘Chetak’ fell down and died thus it saved Rana Pratap, risking its own life. The strong Maharana cried like a child over the death of his faithful horse. Later he constructed a beautiful garden at the place where Chetak had breathed its last. Then Akbar himself attacked Rana Pratap but even after 6 months of fighting the battle, Akbar could not defeat Rana Pratap and went back to Delhi. As a last resort, Akbar sent another great warrior General Jagannath in the year 1584 with a huge army to Mewar but after trying relentlessly for 2 years, even he could not catch Rana Pratap.

Severe destiny

Wandering in the jungles and valleys of the mountains, Maharana Pratap used to take even his family with him. There always used to be the danger of the enemy attacking at anytime from anywhere. Getting proper food to eat was an ordeal in the forests. Many times, they had to go without food; they had to wander from one place to another without food and sleep in the mountains and forests. They had to leave the food and immediately proceed to another place on receiving information about the enemy’s arrival. They were constantly trapped in some catastrophe or the other. Once the Maharani was roasting ‘bhakris (Indian bread)’ in the forest; after eating their share, she asked her daughter to keep the left over ‘bhakri’ for dinner but at that time, a wild cat attacked and took away the piece of ‘bhakri’ from her hand leaving the princess crying helplessly. That piece of ‘bhakri’ was also not in her destiny. Rana Pratap felt sorry to see the daughter in such state; he got angry with his valour, bravery and self-respect and started thinking whether all his fighting and bravery was worth it. In such a wavering state of mind, he agreed to call a truce with Akbar. A poet named Pruthviraj from Akbar’s court, who was an admirer of Maharana Pratap, wrote a long letter in the form of a poem to him in Rajasthani language boosting his morale and dissuading him from calling a truce with Akbar. With that lett
er, Rana Pratap felt as if he had acquired the strength of 10,000 soldiers. His mind became calm and stable. He gave up the thought of surrendering to Akbar, on the contrary, he started strengthening his army with more intensity and once again immersed himself in accomplishing his goal.

Devotion of Bhamashah

There was a Rajput chieftain serving as a minister in the regime of forefathers of Maharana Pratap. He was very much disturbed with the thought that his king had to wander in forests and was going through such hardships. He felt sorry to know about the difficult times Rana Pratap was going through. He offered a lot of wealth to Maharana Pratap that would allow him to maintain 25,000 soldiers for 12 years. Rana Pratap was very happy and felt very grateful. Initially, he refused to accept the wealth offered by Bhamashah but at his constant insistence, he accepted the offering. After receiving wealth from Bhamashah, Rana Pratap started receiving money from other sources. He used all the money to expand his army and freed Mewar except Chittod which was still under the control of the Mughals.

Last wish

Maharana Pratap was lying on the bed made of grass even when he was dying as his oath of freeing Chittod was not still fulfilled. At the last moment, he took his son Amar Singh’s hand and handed over the responsibility of freeing Chittod to his son and died in peace. There is no comparison in history to his fight with a cruel emperor like Akbar. When almost the whole of Rajasthan was under the control of the Mughal Emperor Akbar, Maharana Pratap fought for 12 years to save Mewar. Akbar tried various means to defeat Maharana but he remained unbeatable till the end. Besides, he also freed a large portion of land in Rajasthan from the Mughals. He underwent so much of hardship but he preserved the name of his family and his Motherland from facing defeat. His life was so bright that the other name for freedom could have been ‘Maharana Pratap’. We pay tribute in his valiant memory !

Source: Sanatan.org

%d bloggers like this: